چه داستان تلخی دارد سرنوشت و تقدیر
همیشه تاریکی ها مایه ی خوشیست،اما نمی دانم چرا اغاز سر دفتر زندگیم غم بودو پایانش حسرت.........
افسوس به حال برگ های پائیزی که بعد از این همه ایثار برای درخت و رهگذر خسته اش؛ زیر پای عابران به زوال کشیده می شوند.
افسوس به حال ان باغ سبز که روزی به خزان سرد و بی روح تبدیل می شود.
نمی دانم چرا نمی توان از این زمان کمی فرصت گرفت برای جبران گذشته و رسیدن به ارزو های محال!